Samochód zawozi mnie tam, dokąd chcę, i nie pyta, jak się czuję. Samochód pozwala mi krzyczeć na innych kierowców, nie mówiąc: „Dlaczego tak się denerwujesz?” Samochód pozwala mi słuchać programów sportowych w radiu, nie pytając na jaki kolor chciałbym pomalować kuchnię.

Mój samochód jeszcze nigdy – ani razu – nie zapytał, czy coś jest nie tak, ani nie wypowiedział tych dwóch słynnych słów „Musimy porozmawiać”.

I na dodatek mój samochód ma jasno określone potrzeby. Wiem, czy bak jest napełniony czy tylko w połowie pełny albo prawie pusty. Na pytanie, ile jeszcze zostało benzyny, mój samochód nigdy nie odpowie „Zgadnij” albo: „Powinieneś znać mnie na tyle, by wiedzieć bez pytania”.