W roku 1952 w Wielkiej Brytanii doktor Albert Mason, młody anestezjolog, asystował chirurgowi, niejakiemu doktorowi Moore’owi przy operacji 15-letniego chłopca, którego skóra była tak stwardniała i pokryta brodawkami, że przypominała skórę słonia.
Moore usiłował przeszczepić kawałki czystej skóry z klatki piersiowej chłopca na inne części ciała. Mason, który już nieraz, podobnie jak inni lekarze, z powodzeniem uwalniał pacjentów od brodawek za pomocą hipnozy, zapytał:
– A może spróbuje pan hipnoterapii?
– A może pan spróbuje? – rzucił sarkastycznie chirurg.
Mason spróbował.
W pierwszej sesji hipnozy skupił się na jednej ręce. Wprowadziwszy chłopca w trans, Mason zapowiedział mu, że skóra na tej ręce zagoi się i odzyska zdrowy różowy kolor.
Podczas następnej wizyty Mason z zadowoleniem stwierdził, że ręka faktycznie wygląda zdrowo. Gdy przyprowadził chłopca do doktora Moore’a, temu oczy wyszły z orbit.
Wtedy właśnie poinformował on Mason, że chłopiec ma nie brodawki, lecz
nieuleczalną, śmiertelną chorobęwrodzoną zwaną rybią łuską arlekinową (ichthyosis erythroderma).Doprowadzając do cofnięcia się objawów jedynie siłą umysłu, Mason z chłopcem dokonali czegoś, co dotąd uchodziło za
niemożliwe.Mason kontynuował sesje hipnozy, osiągając kolejne oszałamiające rezultaty, i chłopiec, dotąd będący obiektem docinków innych uczniów z powodu groteskowego wyglądu skóry, wrócił do szkoły ze zdrową skórą i zaczął żyć normalnie.
Mason opublikował swoje studium przypadku w „British Medical Journal”, jednym z najpoczytniejszych czasopism medycznych na świecie. Wieść o sukcesie Masona rozniosła się i jego osoba zaczęła jak magnes ściągać pacjentów cierpiących na ową rzadką, wcześniej nieuleczalną i śmiertelną chorobę.
Hipnoza jednak nie okazała się panaceum. Mimo że Mason przyjmował wielu pacjentów z rybią łuską, nigdy nie udało mu się powtórzyć takich wyników, jakie osiągnął z tamtym chłopcem.
Mason wiązał te niepowodzenia z własnym przekonaniem na temat perspektyw leczenia. Zabierając się do pracy z każdym kolejnym pacjentem, miał pełną świadomość, że leczy chorobą, o której medyczny establishment dobrze wie, że jest wrodzona, nieuleczalna i śmiertelna.
Jeśli tak, to z tego wynika również, że: establishment medyczny wierząc w nieuleczalność i śmiertelność choroby przyczynia się do utrzymywania tego stanu rzeczy, a zatem przyczynia się do trwania choroby oraz śmierci pacjentów.
Gdyby establishment medyczny odpuścił wieszczenie „co jest możliwe, a co możliwe nie jest”, doktor taki jak Mason miałby większą swobodę i skuteczność działania.
Bez urazy, jeśli czytasz to, a jesteś lekarzem. Nie potępiam. Stwierdzam fakt (stawiam hipotezę). Wyciągnij wnioski. A jeśli źle rozumuję, niech mnie ktoś poprawi. Wracając do historii:
Mason starał się udawać optymizm, ale nie potrafił już podchodzić do pacjenta z taką pewnością siebie jak wtedy, gdy jako młody lekarz sądził, że ma do czynienia tylko z paskudnym przypadkiem brodawek.
W wywiadzie dla Discovery Channel sesje z późniejszymi pacjentami opisał zwięźle: „Odstawiałem teatr”.
Jeśli zastanowimy się nad zdumiewającą mocą, z jaką wiara – albo jej brak – wpływa na przebieg fizycznych schodzeń, musimy zadać sobie pytanie:
Czy przekonania, w które wierzy umysł, mogą być obszarem niewykorzystanego potencjału uzdrawiającego?
Albo inaczej:
Czy potęga wiary może dawać wyniki, które pozwoliłyby zrezygnować z kosztownego testowania leków, z horrendalnie drogich szpitali, może nawet z ubezpieczenia medycznego?
fragment: Przeskok ewolucyjny – od kryzysu do życia w harmonii
autor: Bruce H. Lipton, Steve Bhaerman
Powyższą historię uzdrowienia dzięki hipnozie z nieuleczalnej choroby prezentują również autorzy filmu dokumentalnego „Placebo – Łamiąc Kod”. Jeśli chcesz obejrzeć zdjęcia i posłuchać samego doktora Mason, kliknij w link do stosownego fragmentu: https://youtu.be/aFbWAo-wX2w?t=4m52s. Jeśli chcesz obejrzeć cały film, masz go na poniższej playliście.



