Rozkoszując się nowym życiem, kamieniarz przysnął podczas opalania i słońce przypaliło mu skórę. Pomyślał wtedy: „Słońce jest ode mnie potężniejsze! Zamiast bycia bogatym wolałbym więc zostać słońcem”.

Nie musiał długo czekać, gdyż i tym razem w magiczny sposób zamienił się w słońce. Czuł się wspaniale mogąc oglądać z góry i oświecać swym blaskiem ziemię. Jednak w końcu zasłoniła go chmura.

Rzekł więc:„Gdybym tylko wiedział, że chmura będzie ode mnie potężniejsza, zażyczyłbym sobie bycia chmurą, a nie słońcem!”. W mgnieniu oka przeobraził się w chmurę. Zablokował więc słońce i narzucił złą pogodę. Był zadowolony ze swej mocy, dopóki nie zjawił się wiatr i go zdmuchnął.

Powiedział wtedy:„Gdybym był silniejszy, zdołałbym powstrzymać wiatr. Chcę być zatem wiatrem!”. Będąc już upragnionym wiatrem dmuchał i dmuchał coraz silniej, tworząc burze piaskowe i huragany.

Ale któregoś razu natknął się na górę, której zdmuchnąć nie potrafił. „Gdyby nie moja słabość, bez problemu zdmuchnąłbym tę górę. Gdybym zamienił się w nią, byłbym najsilniejszy ze wszystkich!”. I znowu magiczna moc pomogła mu w osiągnięciu marzenia.

Stał teraz ogromny, potężny i nie do ruszenia. Aż pewnego dnia poczuł ogromny, przeszywający ból. Ktoś w nim łupał, dłubał, a on mógł się jedynie przyglądać lecącym z niego bezwiednie wiórom. Patrząc w dół krzyknął w myślach „Aha! Więc to kamieniarz jest najpotężniejszy!

Gdybym tylko wiedział to od początku, pozostałbym nim bez wahania.

A teraz żałuję tych wszystkich życzeń i najbardziej na świecie chciałbym móc znowu być sobą.”

I tak też, po raz ostatni, magiczna moc zamieniła go z powrotem w biednego kamieniarza.