Lekarze z ogromnym zdziwieniem stwierdzili, że zranione oko przez noc samo się zregenerowało

Linda J. ogromnie interesowała się techniką psychotronicznego leczenia. Chodziła na wykłady z parapsychologii na uniwersytecie Georgia State. Zapoznała z tym problemem wielu swoich przyjaciół, a także przyjaciół tych przyjaciół.

Jedynie siostra jej, Judy oraz szwagier, mieszkający zresztą w odległości 1000 km od Georgii, ostro krytykowali wiarę Lindy w „takie głupoty”.

Ale zdarzyło się, że Judy bardzo niebezpiecznie zraniła oko ostrym drutem i lekarze uważali je w 95% za stracone. Szwagier zawiadomił Lindę o wypadku telefonicznie i jak to w obliczu niebezpieczeństwa bywa, niepomny na niedawną jeszcze zjadliwą krytykę, błagał o pomoc Lindę, a przez nią i mnie.

Niezwłocznie obie przystąpiłyśmy do psychotronicznego leczenia.

Uzgodniłyśmy między sobą, że do 10-tej godziny następnego dnia, kiedy lekarze zdecydują, czy da się uniknąć operacji, prześlemy do Judy cudowne siły lecznicze aż cztery razy.

W południe nadeszła radosna wiadomość: nie ma potrzeby operacji.

Telefonował Bob, powiedział, że lekarze z ogromnym zdziwieniem stwierdzili, że zranione oko przez noc samo się zregenerowało. W tej sytuacji będą konieczne szkła korekcyjne.

Linda wiedziała, że Judy nie znosiła okularów i chcąc oszczędzić jej tej przykrości, zwróciła się do mnie z ponowną prośbą, a mianowicie, bym razem z nią, za pośrednictwem psychotronicznego leczenia, uratowała Judy od noszenia szkieł.

Oczywiście zgodziłam się.

Po tygodniu, bo wtedy właśnie Judy miała być na badaniu kontrolnym, miałam znowu telefon. Głos Lindy drgał radością:

– Siostra nie potrzebuje nosić okularów, lekarz orzekł, że oko jest w 100% zdrowe.

Przypisywał tę poprawę noszeniu szkieł korekcyjnych. Wtedy Judy wyjęła z torebki niezrealizowaną receptę na okulary. Osłupienia lekarza nie da się wyrazić słowami.

Judy i jej mąż popadli w tym przypadku w drugą skrajność. Zawsze twierdzę, że leczenie psychotroniczne powinno iść równolegle z leczeniem medycznym, a nie zamiast niego. Tym niemniej byłam bardzo szczęśliwa razem z nimi.

Myślę, że ta historia oraz inne przedstawione choćby na tej stronie pokazują, że odpowiedniejszym słowem od „powinno” jest „może”…

Zamiast szeregu przeszczepów czekały go dwa zabiegi, a może nawet jeden

Bob C. miał 15 lat. Uległ katastrofie samochodowej i wyniósł z niej rozległe rany: poparzenia drugiego i trzeciego stopnia. W pierwszych kilku tygodniach cierpienia młodego człowieka łagodzono narkotykami, lecz nadszedł czas, kiedy to narkotyki odstawiono z obawy przed nałogiem.

Rany, dalekie jeszcze od wygojenia, przysparzały pacjentowi wiele bólu, toteż jego pokój wypełniały jęki i błagania o pomoc. Po pomoc do mnie zgłosiła się matka Boba.

Obydwoje rodzice natychmiast przystąpili do stosowania techniki psychotronicznego leczenia. W godzinę później Bob popadł w spokojny sen, pierwszy od czterech dni. Zaczęły też wyraźnie ustępować bóle i chory szybko powracał do zdrowia.

Jeszcze przed zastosowaniem psychotronicznego leczenia ustalono na konsylium lekarskim, że konieczne będą rozległe przeszczepy skórne; a to pociągnie za sobą szereg operacji. Pani C. z radością zawiadomiła mnie, że Boba ostatecznie czekają tylko dwie, a może tylko jedna operacja.

Usunęła guza leczeniem psychotronicznym zamiast operacją

Jean L. zgłosiła się do mnie ogromnie przybita psychicznie. właśnie stwierdzono u niej guz piersi, który, chociaż łagodny, musiał być w najbliższej przyszłości operacyjnie usunięty.

Operacja oznaczała dłuższy pobyt w szpitalu, Jean miała troje małych dzieci (2, 4 i 6 lat), a mąż był w ciągłych służbowych wyjazdach.

Dałam jej wypisaną na kartce technikę „punkt po punkcie”, wytłumaczywszy przedtem, na czym polega leczenie psychotroniczne i jak zwykle prosiłam o wiadomości.

Po trzech dniach miałam telefon:

– Wróciłam właśnie z kontrolnego prześwietlenia. Guz zniknął. Jestem ogromnie szczęśliwa.

Jean i jej mąż Martin pozostawali ze mną w kontakcie. Nie tylko sami ćwiczyli trzy razy dziennie, lecz nauczyli tego najstarsze dziecko.

– Gdy trochę podrosną mniejsze dzieci, i one dołączą do tych rodzinnych ćwiczeń – twierdzili z zapałem.

Wszystkie te choroby zostały wyleczone przy pomocy tej samej techniki psychotronicznego leczenia. Posiada ona swoje niezmienne zasady, ujęte w punkty i podpunkty, a różnice w poszczególnych wypadkach chorobowych dotyczą tylko poszczególnych słów i terminów.

Leczenie psychotroniczne polega na odwołaniu się do swego Wyższego Ja, do potęgi własnej Nadświadomości, na przedstawieniu swego pragnienia oraz na utrwaleniu ich przez umysłowe przeżywanie scenek radości, szczęścia z odzyskanego zdrowia, gratulacji najbliższych i scenki w gabinecie lekarza, który ze zdziwieniem, ale i z radością stwierdza absolutne wyleczenie z choroby.

Proste, łatwe, a tak bardzo nam potrzebne!

Przywykłszy w wyobraźni do własnej tryskającej zdrowiem i radością sylwetki, dużo łatwiej będzie w nią uwierzyć na jawie.

fragment: Leczenie metodą psychotroniczną
Opracowanie: wg Evelyn M. Monahan